Hiral's Blog

October 30, 2017

ચાંદામામાને ઘેર

રોજની જેમ આજે પણ ટબૂક અને બટૂક બારી પાસે બેસીને ચાંદામામાને જોઇ રહેલા.

બટૂકને હજુ બોલતા આવડે નંઇ. પણ પૂનમનો ગોળ મોટો ચાંદો જોઇને એનો તો હરખ નહોતો માતો.

‘એ એ’ કહીને ચાંદા સામે આંગળી ચીંધી રહેલો.

અચાનકથી ટબૂક કહે, ‘ચાલ બટૂક તને ચાંદા મામા પાસે ફરવા લઇ જઉં.’

બટૂક તો સાવ નાનું બાળ એ તો સાચું માની ગયો. ને એનાં બૂટ શોધીને લાવ્યો.

મમ્મી કહે ‘ક્યાં જવું છે મારા દીકાને?’

તો એ મમ્મીનો હાથ પકડીને બારી પાસે લઇ ગયો.

આંગળી ચીંધીને ચાંદો બતાવવા લાગ્યો. મમ્મીને તો હસવું આવ્યું પણ બટૂક તો રડવા લાગ્યો.

રાતે ક્યાં બહાર જાવું છે? ચાલો સૂઇ જાઓ.

ટબૂક કહે, હું તો મજાક કરતી’તી.

પણ લઇ ચાલને મમ્મી અમને ચાંદા પર. ત્યાંથી આપણું ઘર કેવું દેખાય?

મમ્મી કહે, ‘એનાં માટે તો વાર્તા કરવી પડે. ચાલો સૂઇ જઇએ.

હું સૂતા સૂતા કહું કે ચાંદા મામાના ઘેરથી આપણું ઘર કેવું દેખાય?’

—-

મમ્મીઃ ‘એક દિવસ તમારી જેમ જ સોનુ અને મોનુ ચાંદા પર જવાની જિદે ચડેલા.’

ટબૂકઃ પછી? તેઓ ગયા ચાંદા પર?

મમ્મીઃ ‘એટલે દૂર તો કેવી રીતે જવાય?’ બોલ જોઇએ ત્યાં બસ જાય કે રિક્ષા? ટ્રેન જાય કે વિમાન?

ટબૂક વિચારવા લાગી. ‘અમ્મ્મ્મ્મ’. વિચારીને કહે, ત્યાં તો ઉડીને જવાય એટલે વિમાન જાય?

મમ્મીઃ ‘ઉડીને જવાય એ વાત સાચી પણ ત્યાં જવા બીજું કોઇ ઉડતું જહાજ જોઇએ.

બટૂક હજુ બોલતાં નહોતો શિખ્યો પણ હાથ ઉંચો કરીને બતાવવા લાગ્યો.

ટબૂક કહે ‘હેલિકોપ્ટર?’ મમ્મી કહે ‘ના’. ચાંદા મામા તો બહુ દૂર છે. પૃથ્વીથી પણ બહાર.

વિમાન અને હેલિકોપ્ટર તો માત્ર પૃથ્વી પર જ એક જગ્યાએથી બીજે જાય.

‘ઓહ, ટબૂક કહે ‘તો?’

મમ્મીઃ ‘વિચારો વિચારો’, બીજું શું ઉડે?

બહુ વિચારીને ટબૂક કહે ‘રોકેટ’.

મમ્મીઃ ‘હા, તો સોનુ અને મોનુ એમની શેરીના કૂતરા શેરુને લઇને રોકેટ પાસે ગયા.

જઇને રોકેટને કહે અમને ચાંદા પાસે લઇ જા.

રોકેટ કહે બેસી જાઓ.

ને રોકેટ તો ઉડ્યું અવકાશમાં.

૧૦,૯,૮,૭,૬,૫,

૪,૩,૨,૧,0

અને ઉસ્સ્સ્સ્સ્સ્સ્સ.

વિમાન અને હેલિકોપ્ટર આકાશમાં ઉડે પણ રોકેટ તો આકાશથી પણ ઉંચે અવકાશમાં જાય.

ટબૂક ઃ ‘ઓહ, કેવી મજા’. બટૂક પણ તાળીઓ પાડવા લાગ્યો.

ચાંદા પર પહોંચીને સોનુ, મોનુ અને શેરુ બધા એકદમ ખુશ. ત્યાં તો જાણે તરતાં હોય ને ઉડતાં હોય એવું લાગતું.

પૃથ્વીથી એકદમ જુદું. કોઇ ઘર નંઇ, કોઇ ઝાડ નંઇ, કોઇ નદી નંઇ ને કોઇ પર્વત પણ નંઇ.

થોડીવાર પંખીની જેમ ઉડાઉડ કરીને થાક્યાં ને ભૂખ લાગી ત્યારે જુએ કે અરે અહિં તો કોઇ દેખાતું નથી.

નથી પંખી કે નથી પ્રાણી, નથી માણસ કોઇ અહિં દૂર દૂર સુધી.

સોનુ કહે મને ભૂખ લાગી છે. મોનુ કહે તો ચાલ મમ્મીને કહીએ.

અરે, ઘર ક્યાં? મમ્મી ક્યાં? રડવા જેવાં થઇ ગયાં બંને.

શેરુ ભાઉ ભાઉ કરતો આવ્યો. સોનુ ને મોનુ તો રડવા લાગ્યા.

મમ્મી, મમ્મી, પપ્પા, પપ્પા

બૂમો પાડીને થાક્યા પણ અહિંથી દૂર ઘર તો દેખાતું જ નહોતું? મમ્મી કે પપ્પા તો કેવી રીતે દેખાય?

સોનુ, મોનુ મોટેથી બૂમો પાડવા લાગ્યા, હે ભગવાન અમને મમ્મી, પપ્પા પાસે લઇ જા.

સોનુ કહે આપણે મમ્મીનું કે પપ્પાનું નથી માનતા એટલે તો ભગવાને આ સજા નંઇ કરી હોય?

મોનુ કહે મને પણ એમ જ લાગે છે.

બંને જણાં બે હાથ જોડીને કહેવા લાગ્યાં. મમ્મી-પપ્પા અમે તમારું બધું માનીશું.

સોનુ કહે, ‘ હા, અમે ડાહ્યા થઇને ભણીશું, સમયસર નાહી-ધોઇને તૈયાર થાશું.’

મોનુ કહે ‘હા, અમે જે બનાવ્યું હશે પ્રેમથી ખાશું. મમ્મી, પપ્પા તમારું બધું માનીશું’.

ફરીથી બંને રડવા લાગ્યા, મમ્મી, મમ્મી, પપ્પા, પપ્પા અમને ઘેર આવવું છે.

એટલામાં તો મમ્મી-પપ્પા દોડતાં આવ્યાં અરે, આટલાં વહેલાં ઉઠી ગયાં તમે બંને?

હા, હા, હા, બટૂક ને ટબૂક હસવા લાગ્યા.

સોનુને સપનું આવેલું પણ પછી એ બહુ ડાહી થઇ ગઇ ને મોનુને પણ બધી વાતે પ્રેમથી મદદ કરવા લાગી.

એણે મમ્મીને એનાં સપનાની વાત કરી તો મમ્મી કહે, હમણાં નંઇ પણ પછી મોટાં થઇને જાજો ચાંદા પર.

સોનુ ને મોનુ તો મમ્મીને વળગી પડ્યાં. પપ્પા કહે, હા, ચોક્કસ જાજો.

પપ્પાનો અવાજ સાંભળીને ટબૂકને બટૂક બેઉ હરખાયાં પપ્પા આવી ગયાં, પપ્પા આવી ગયાં

ને ટબૂક કહે, હા હું મોટી થઇને એસ્ટ્રોનોટ બનીશ ને ચાંદા પર જઇશ. બટૂક પણ ગેલમાં આવી ગયો.

એ એ એ એ ને બધા કહે, હા ભઇ હા, તારી બેન જાય તો તું કેમ રહી જાય? તું પણ જાજે ને બટૂક તાળીઓ પાડવા લાગ્યો.

Advertisements

September 21, 2017

વિરાજ

વિરાજ દોઢ વરસનો થયો (૧૯ મહિના). સમયને તો જાણે પાંખો છે.

બહુ ધમાલિયો છે. એને વાંદરો એમ વારે વારે કહેવાઇ જાય છે.

જ્યાં ને ત્યાં ચઢી જાય. પડવાની કશી ફિકર નહિં.

જ્યારે ને ત્યારે માથે ઢીંમચું બાઝેલું રહેતું. હવે જરા પોતાને સાચવી શકે છે.

૧ વરસને ૨ મહિનાનો હશે ત્યારથી ઘરમાં કે બહાર કોઇ જગ્યા બાકી નહિં જ્યાં એ ચઢ્યો ને પડ્યો ના હોય.

ઉફ્ફ્ફ્ફ.

પણ હું ખોટી પડી. એક જગ્યા બાકી હતી. બાથરુમની હિટીંગ રૉડ. એ ત્યાં ચઢ્યો ને અડધે અટકી પડ્યો તો

એં એં કરતો જોઇને જીવ અધ્ધર થઇ ગયેલો.

પણ એને નીચે ઉતાર્યો તો હસવા માંડ્યો જાણે કહેતો હોય જોયું કેવું પરાક્રમ કરી શકું છું? ને પાછો ચઢ્યો.

ભારે જીદ્દી. ધારેલું મૂકે જ નંઇ. ક્યારેક એની જિદ છોડાવતાં મારી આંખમાં પાણી આવી જાય.

જિનાનો ભારે ઘેલો.

એની વાદે કે આસપાસનું વાતાવરણ અને મારા પ્રયત્નો એને ચોપડીઓ બહુ ગમે છે.

વાઘ, સિંહ, કૂતરો વગેરે પાનાં ફેરવતા જોતો જાય ને એમનાં અવાજ કરતો જાય.

એને બધાં જ રમકડાં ગમે છે.

રમકડાં ઘણું ખરું તોડીને જ રમે. હોય એટલું જોર કરીને બધું પછાડે, મરોડે.

ઢીંગલીને તેડી તેડીને ક્યારેક ફરે. (જિનાએ આવું ક્યારેય નહોતું કર્યું)

વિરાજને બધાં ટેડી પણ બહુ ગમે છે.

એને જોતા રહેવાની જાણે મજા જ મજા.

બાળકોને સમજાવવાં અઘરાં છે? જરાક જમાના સાથે રીત બદલીએ.

જિનાની જિદ અને યુ-ટ્યુબ ગુગલની મદદ

૧) કેમેય કરીને વાળમાં કશું રાખવા જ ના દે. એનાં વાળ એટલાં લીસા કે પીન, બોરીયાં, હેર બેન્ડ બધું લસરી જાય

વાળ આંખમાં આવે ને આંખો લાલ થાય.

બહુ સમજાવી પણ ના માને. અને માને તો પણ દર બે-ત્રણ કલાકે હતું એમનું એમ.

પણ હેરાન થાય એ હીરલ નહિં.

એક દિવસ ગુગલ પર ‘રેડ આઇ, આઇ પ્રોબલેમ્સ’ સર્ચ કર્યું.

ઢગલો ઇમેજીસ નીકળી.

એને બતાવી.

આ તો એક વાત થઇ કે આંખોની કાળજી લેવી જરુરી છે એ હવે વગર કીધે જ સમજી.

પણ વાળને આગળ આવતાં રોકવા કેમ?

નાનાં- લીસા વાળની ઝડપથી થઇ શકે એવી બે-ત્રણ હેરસ્ટાઇલ યુ-ટ્યુબ પરથી શોધી.

એને બતાવી. એક અમે બંનેયે મળીને નક્કી કરી.

શાંતિ.

વાળ સરસ બાંધેલા અને આંખોને આરામ. એનાં વાળ બીજા દિવસે પણ જાણે ઓળેલા.

થેન્કસ ટુ યુ-ટ્યુબ અને ગુગલ.

 

 

૨) ખાવામાં નખરા શાળાએ ગયા પછી વધી ગયા.

પણ હેરાન થાય એ હીરલ નહિં.

ગુગલ પર ‘સ્ટારવેશન, ફુડ હંગર ઇન કીડ્સ’ સર્ચ કર્યું.

ઢગલો ઇમેજીસ.

એને બતાવી.

અંદરથી ડરી ગઇ.

મમ્મી, હું બધું ખાઇશ. અને હવે ખાય છે. એને બહુ વિચારો આવ્યા કરે છે એ ભૂખ્યાં બાળકોનાં.

મને પણ…બીજું કંશું નહિં એને બધાં માટે પ્રાર્થના કરવાનું શીખવું છું કે દરેકને પેટ ભરીને જમવાનું મળે.

થેન્કસ ટુ યુ-ટ્યુબ અને ગુગલ.

July 20, 2017

હું સાચ્ચું જ બોલું.

Filed under: Uncategorized — hirals @ 4:15 am

આજકાલ એને મમ્મી-પપ્પાથી વધારે ખબર પડે છે એવું બતાવવામાં ઘણો આનંદ આવે.

૧)

જિનાઃ તને એક વાત બતાવું? જે તને હમણાં નથી ખબર.

મમ્મીઃ એવી તે કઇ વાત છે? મને રસ પડ્યો.

જિનાઃ જ્યારે તું ટીચર બનીશ.

મમ્મીઃ ટીચર કેમ બનીશ હું?

જિનાઃ આઇ મીન, જ્યારે વિરાજ થોડો મોટો થશે અને પછી તું ટીચર બનીશ ત્યારે તને ખબર પડશે.

મમ્મીઃ અચ્છા એવું તે શું ખબર પડશે?

જિનાઃ મારો મતલબ છે કે જ્યારે તું ટીચર બનીશ અને પછી જ્યારે તારા મેરેજ થશે ત્યારે ખબર છે શું?

માંડ હસવું રોકીનેઃ ત્યારે શું થશે?

જિનાઃ ત્યારે તારી સરનેઇમ બદલાઇ જશે.

સાચ્ચે તને હમણાં ખબર નથી પણ જ્યારે તારા મેરેજ થશે ત્યારે તને ખબર પડશે મમ્મી કે તારી સરનેઇમ બદલાશે.

માંડ હસવું રોકીને હું પૂછું એ પહેલાં જ જિનાઃ હા, સાચ્ચું કહું છું, અમારા મિસ રોઝની સરનેઇમ હવે બદલાઇ ગઇ છે.

જિનાઃ તને ગમી મમ્મી મારી વાત કે મેં તને હમણાંથી જ કીધું જાણીને કે તને તો ખબર ના હોય ને!

મમ્મીઃ હા, બેટા. સારું થયું તેં મને કીધું.

 

૨)

જિનાઃ મમ્મી પણ તું કંઇક તો વિચાર?

મમ્મીઃ શું વિચારું?

(તમે એક મિનિટ માટે થોભીને વિચારી જુઓ કે પાંચ વરસનું બાળક કેટલું બધું વિચારે અને શું શું?)

જિનાઃ જ્યારે મારા બચ્ચાં થશે એમને તો કોઇ માસી તો જોઇએ?

એમને ખાલી મામા જ હશે. પછી એ લોકો માસી કોને કહેશે? એવું તો વિચાર.

(વાત ભલે મજાની છે પણ આજ કાલ કરતાં બાળકોને મામા, માસી, કાકા, ફોઇ વગેરેની અછત થવાની)

 

૩) મિલનઃ તારા ભોડામાં વાગશે.

જિનાઃ ભોડું એટલે?

મિલનઃ તને ખબર છે જિના ‘ફોરહેડ’ એટલે?

જિના બહુ વટથીઃ હા,

મિલનઃ એટલે?

જિનાઃ આપણે ચાર જણ.

મિલનઃ ચાર જણ? એણે વિચારેલું કપાળ કહેશે.

જિનાઃ રુમમાં બેઠેલા બધાની ગણતરી કરીને કહે, હું, તમે, દાદા અને બા એટલે ફોર હેડ. હેં ને બા? મેં સાચ્ચું કીધું ને!

 

૪)

જિનાઃ તને આજે મારા માટે બહુ પ્રાઉડ થશે મમ્મી, તું રડીશ તો નંઇ?

મમ્મીઃ મને તો તારા માટે પ્રાઉડ છે જ.

જિનાઃ પણ તને ફરીથી થશે કે વાહ, મારી દીકુ તો કેટલી ડાહી છે.

મમ્મીઃ હા તો બોલ, શું પરાક્રમ કર્યું મારી દીકુએ?

જિનાઃ વિરાજનું તો કંઇ વિચારવાનું? મેં એની સ્કૂલ ગોતી લીધી છે.

શ્રીરામનો ભાઇ પણ તો એક વરસનો છે અને એ કઇ સ્કૂલમાં જાય છે બધું મેં એને પૂછી લીધું વિરાજ માટે.

તને પ્રાઉડ થયું ને? હું સાચ્ચું જ બોલું.

July 8, 2017

જિનાને શું થઇ ગયું?

ઘણાં દિવસથી બાળકો વિશેની નોંધ કરવી છે પણ ક્યારે સવાર પડે ને ક્યારે રાત થાય, અતિશય વ્યસ્ત.
દાદા-દાદીનો સ્નેહ અને પ્રેમ. વિરાજ અને જિના બંનેના જુદા વલણ.

શરુઆતમાં જિનાને ઘણું ગમ્યું પણ ધીમે ધીમે એ અતિશય જિદ્દી થતી ગઇ.

વિરાજ તો એટલી હદે મમ્મીઘેલો કે ના પૂછો વાત. (એની વાત વિગતે બીજા પાને)

જિના પ્રત્યે કોઇ ફરજ્ચૂક નહોતી. બધું નિયમિત ગોઠવાઇ ગયેલું પણ એ વધુ વિચિત્ર વર્તન કરતી થઇ ગયેલી.

કોઇ સમજાવટ કે વાર્તા, ખાવા-પીવા કે ફરવાની લાલચ કશું જ કામ ના કરે.

દરેક વાતે એ આડી જ ચાલે જાણે. જેમ ના કહીએ એમ વધુ વકરે.

રોજ શાળાએ જવામાં થાંથા કરે. જાણે પરાણે ઘરની બહાર જાય.

બહુ ચિંતા થતી. એની શાળામાં તપાસ કરી. શાળામાંથી તો ઉલટું બહુ વખાણ સાંભળ્યા.

એ અત્યંત વિનયી, વિવેકી અને ચપળ છે.

એની શિક્ષિકા કહે, શાળામાં જે લાગણી દબાવતી હશે ઘરમાં વ્યક્ત કરતી હશે.

ઘરમાં પણ શાંતિનું વાતાવરણ હતું.

એને વારેવારે વાતો કરીને જાણવાની કોશિશ કરું કે એ કેમ આમ વર્તે છે?

પણ એક અત્યંત હસમુખી દીકરી જાણે રોતડ, ચિડીયણ, જિદ્દી ને તોફાની બની ગઇ.

અમારો તો જીવ બળીને ખાખ થઇ જતો. એનાં દાદા-દાદીને તો એમ જ લાગવા માંડ્યું કે

એ જરાય માનતી જ નથી. બહુ ઉપરાણું લેવું પડતું મારે એનું. મારા અને મિલનનાં ઝગડા પણ વધી ગયા.

પણ એ ઉપાય થોડો જ હતો?

કોને વાત કરું? કશું સમજાતું જ નહોતું ને અમારા બાજુવાળાએ સામેથી આવીને વાત કરી.

ઘણી વાત કરી અને એની મિત્રની દિકરીનો દાખલો દીધો કે એને વિરાજને મમ્મી પાસે મૂકીને શાળાએ જવું નહિ હોય.
છેવટે બધું બાજુએ મૂકીને એને જ માત્ર સમય આપવો એમ નક્કી કર્યું. ખાસ કરીને સવારનો.

એનાં દાદાને શાળાએ મૂકવા-લેવા જવું બહુ ગમે પણ મારે ઉપરવટ હમણાં થોડા દિવસ હું જ જઇશ કરવું પડ્યું.

આખી પ્રક્રિયામાં પરિવારમાં પણ એકબીજાના વલણ અને જતું કરવાની ભાવના વગેરે ઘડાઇ.

શરુઆતમાં એનાં દાદા અત્યંત સંવેદનશીલ થઇ જતાં અને નકારાત્મક પ્રતિક્રિયા આપતાં.

‘આ છોકરી જિદ્દી છે, માનતી જ નથી વિચારી ઘાંટો પણ પાડી દેતા.’

 

હું પણ ઘડાઇ. જો કે મમ્મી એટલે કે જિનાનાં દાદીએ બહુ જ સમતા રાખી.

એમણે જ પપ્પાને સમજાવ્યું કે જ્યાં સુધી એ એનાં પપ્પા પાસે રવિવારે માથું ધોવડાવે છે ત્યાં સુધી એ નાની છે. સાવ છોકરું.

એનું કોઇ વર્તન તમે ચોંટાડશો તો એ તમારી ભૂલ છે. એ બાળક છે.

એનાં માટે અત્યારે ‘છોકરી આમ કે તેમ…..વિચારાય જ નંઇ’.

અને મિલને અને તમાતે બંનેયે તમારો ગુસ્સો કાબૂમાં રાખવો જ પડશે નહિં તો બાળક માત્ર અનુકરણ જ કરે.

મારું મન પણ જૂની ખોખલી ‘પુરુષપ્રધાન વાતો અને વિચારધારા માટે બંડ પોકારવા લાગ્યું.’

જો કે મારું વર્તન એ પહેલાં અનુકરણ કરશે વિચારી વિચારીને ઘની સમતા રાખતાં શીખી.

 

ધીમે ધીમે બધાનામાં પરિવર્તન આવ્યું. જિનાના દાદા વધુ ઉદાર મનનાં બનવા લાગ્યાં.

મિલને એમને બહુ સમજાવ્યાં કે ‘મહેરબાની કરીને હકારાત્મક વાત જ ઉચ્ચારશો’.

ભરપૂર સમય, વિરાજને બાજુએ મૂકીને બસ એને દસ દિવસ એ જ અહેસાસ કરાવ્યો કે ‘જિનાને હજુય મમ્મી એટલો જ પ્રેમ કરે છે’.

હકીકતે એને જાણે એમ લાગવા માંડેલું કે એ શાળાએ જશે પછી મમ્મી વિરાજને જ રમાડશે.

બધાં વિરાજને જ રમાડશે.

 

ઘરેથી જતાં વખતે મને વિરાજને હાથમાં લીધેલો જાણે એ જોઇ શકતી નહોતી.

એ બસ જાણે બહાના શોધ્યા કરતી કે બધાનું ધ્યાન માત્ર એના પ્રત્યે જ હોય. ઘરનાં બધાં એને એકલીને રમવામાં અને વાતો કરવામાં વધુ સમય આપવા લાગ્યાં અને વારે વારે એને બધાં ખૂબ પ્રેમ કરે છે એ અહેસાસ કરાઅવવાં લાગ્યાં.

બસ આટલું જ એને જોઇતું હતું. એ અહેસાસ થયો ને જાણે પાછી મારી ઢીંગલી પહેલાં જેવી હસતી-રમતી થઇ ગઇ.


નોંધઃ આ ત્રણેક મહિના અને જિનાનું વર્તન, મારી સામે આપણાં ત્યાં કહેવાતી નકારાત્મક વાતો,

અંધશ્રધ્ધા જાણે કે વળગાડ, નજર લાગવી, પુરુષપ્રધાન માન્યતાઓ અને ટીપ્પ્ણીઓ ઘણું પસાર થઇ ગયું. વાતમાં ખાસ કશું હતું જ નહિં.

જિનાને ભાઇ પ્રત્યે ઘણી લાગણી પણ વિરાજ સવા વરસનો થયો પછી એને આ પ્રતિક્રિયા વર્તનમાં આવી કદાચ બા-દાદાની પ્રથમવાર ઘરમાં હાજરી પણ જવાબદાર હોઇ શકે.

બાળક માટે એનાં આસપાસનાં બધાં જ જવાબદાર હોય છે.


મોટેભાગે રોજ જિના શાળાએ જાય પછી અમારે મિટીંગ કરવી પડતી. બધાં પોતાનું મન ખુલ્લું રાખીને બીજાને સાંભળતા અને સમજતાં થયાં.

 

July 5, 2017

સાસુ-મા નો જન્મદિવસ.

Filed under: Uncategorized — hirals @ 4:06 pm

કોઇ ઋણાનું બંધ હશે તે અમારી સાસુ-વહુ વચ્ચે સારી મિત્રતા છે. એક વડીલમિત્ર તરીકે એમનો જન્મદિવસ ઉજવવાની ઇચ્છા હતી.

ગઇકાલે એમના જન્મદિવસે એમને સરપ્રાઇઝ ગેટટુગેધર પાર્ટી આપી. ખરેખર એ ગદગદ થઇ ગયા.

એમને સુંદર યાદો ભેટ સ્વરુપે આપવાનો મારો આનંદ બેવડાઇ ગયો. બધા મિત્રોનો દિલથી આભાર.

This slideshow requires JavaScript.

June 5, 2017

હું હજુય એની દુનિયા છું.

Filed under: Uncategorized — hirals @ 1:30 pm

ફોટો તાઃ ૩૧/૦૫/૨૦૧૬

ફોટોગ્રફીઃ મિલન

April 16, 2017

કાલોઘેલો-૨

વિરાજ વિશે તો શું લખું? મારી આંખનો તારો, સૂરજ અને ચાંદો બધું જ આજકાલ એ જ છે.

એ અતિશય ચપળ છે. એનાં દાંત આવવાનો તબક્કો ઘણો ઝડપી અને પીડાદાયક રહ્યો.

છેલ્લા મહિનામાં બંનેને વારાફરથી ઓરી-અછબડા અને પછી જિનાની શાળામાંથી કે ક્યાંથી પણ ઘરમાં બધાનાં માથામાં જુ-લીખનો પ્રોગ્રામ જોરદાર ચાલ્યો.

હવે જરાક રાહત જણાય છે.

ખોળામાં સૂતેલા વિરાજનાં માથામાં જૂ ફરતી જોઇને એક આંચકો લાગ્યો ને પછી જિનાના માથામાંથી જૂ નો નિકાલ કરતાં મહિનો વીતી ગયો.

ડાયપર પહેરાવવાનું હોય કે કપડાં વિરાજને બરાબર બાંધી રાખવો પડે.

એનાં દાદા-દાદી બેઉ મળીને પણ આ કપરું કામ થાકીને મને જ થમાવી દે.

કાલે પહેલી વાર મમ્મીએ એનું પોટી વાળું ડાયપર બદલવાનું કામ હાથમાં લીધું ને ઘણી કોમેડી વિરાજે કરી.

—-

વિરાજને આંખો બતાવીએ કે ડારતાં હોઇએ તો એ સામો થાય. જરાય ડરતો નથી એટલે મને અત્યારથી જ વધુ માનસિક તૈયારી કરવી પડે છે.

—-

મોબાઇલ અને ફોન (લેન્ડલાઇન) એને અનહદ પસંદ છે. એની હાજરીમાં ઘરમાં કોઇ વ્યકિતના હાથમાં મોબાઇલ શક્ય જ નથી.

એનાંથી ડરીને અગત્યની વાત દરેક જણ બીજા રુમમાં અથવા ઘરની બહાર જઇને કરે.

સૂઇ ગયો હોય ત્યારે પણ જરાક પણ અવાજથી એ અતિશય સંવેદનશીલ છે એટલે ત્યારે પણ કોઇ ફોન પર વાત નથી કરી શકતું.

એનાં દાદા તે સમયે કાનમાં હેડફોન ભરાવીને એમનાં વોટ્સએપ વિડીયો જોઇ લે (જિના ત્યારે સ્કૂલે હોય).

—-

કી-બોર્ડ અને માઉસ જોઇને એ અતિશય ઘેલો થઇ જાય છે. ગઇકાલે સુપરસ્ટોરમાં એણે બહુ લેફ્ટ-રાઇટ પરેડ કરાવી. ઉફ્ફ્ફ.

—-

લપસણી તો જબરી પસંદ છે. જે લપસણી જિના બે-અઢી વરસે ખાતી તે લપસણી એ અત્યારથી ચૌદ મહિનાનો છે ને ખાય છે.

હજુ એને ચાલતાં નથી આવડતું એ જુદી વાત છે પણ ક્યાંય પણ પળવારમાં ચઢી જાય (વાંદરો) એ બહુ મજાની વાત છે.

—-

પિયાનો કી-બોર્ડ અને તબલાં વગાડવાનો ગજબનો શોખ છે.

મોબાઇલની રીંગટોન હોય કે ટીવીમાં એડ જેવું કાંઇ પણ મ્યુઝિક વાગે એ જબરું ડોલવા લાગે છે. એને સંગીત અતિશય પ્રિય છે.

મૌલિકભાઇએ એનાં એક વિડીયો માટે ‘ચાઇલ્ડ પ્રોડીગી’ શબ્દપ્રયોગ કર્યો છે.

પણ એનાં આ શોખને લીધે જિના ઘણી ચિઢાય છે કારણકે વિરાજની હાજરીમાં એ પિયાનો કી-બોર્ડ અડી પણ નથી શકતી.

જિના જે કરતી હોય એ જ એને કરવું હોય છે એ વાત ક્યારેક અતિશય ચેલેંજીગ સાબિત થાય છે.

એક માતાની ડાયરી-6

Filed under: એક માતાની ડાયરી — hirals @ 3:39 pm

દરેક બાળક એકદમ અલગ અને એકદમ ખાસ હોય છે એવું સત્ય છેલ્લા પાંચ વરસમાં અનેકવાર વિચારવાથી લગભગ આત્મસાત થઇ ગયું છે.

આ સત્ય જેટલું વધુ મનમાં ઘુંટાય છે તેટલું દરેક બાળક જ નહિં પરંતુ દરેક વ્યક્તિ માત્ર માટે એવી જ લાગણી જન્મે છે કે દરેક જણ એકદમ અલગ અને એકદમ ખાસ છે.

જો કે મારું નકારાત્મક મગજ ઘણીવાર બંડ પોકારે ને સામેના માણસની અતિશય ભૂલો(અવગુણો) ખૂબ સરળતાની શોધે, પણ મહામહેનતે આ સત્ય ‘કે દરેક જણ એકદમ અલગ અને એકદમ ખાસ છે’ હવે વધુને વધુ ઘુંટવાના પ્રયત્નમાં રહું છું. સમતા પ્રાપ્ત કરવાનો આ શ્રેષ્ઠ વિચાર મને એક માતા થવાના પ્રયત્નમાંથી જ જડ્યો છે.

ક્યારેય નહિં વિચારેલું પણ જિના અને વિરાજની સાર-સંભાળ, ઘર સંભાળ એકલે હાથે (મિલન તો અતિશય વ્યસ્ત) આ જવાબદારી નિભાવવાથી મને ઘણો ફાયદો આંતરિક રીતે થયો છે એ

વાત અહિં ખાસ નોંધીશ જેથી કેવા પણ સંજોગો હોય હું આ મહામૂલા ફાયદાને વિસારું નહિં.

કારકિર્દીની દોડે મને ઘણી સ્વાર્થી બનાવેલી. મારા જ માર્કસ આવવા જોઇએ. મારો રેન્ક જળવાવવો જોઇએ. બીજા બધા જાય ભાડમાં. આવું સંજોગો અનુસાર ઘણીવાર અજ્ઞાનતાવશ વિચારેલું છે.

પણ બાળક અને ઘરની જવાબદારીએ મને દુનિયાના દરેક માતા-પિતાને આદરથી જોતાં શીખવ્યું. એ મહાન મૂડી અનુભવ વગર લગભગ અશક્ય છે.

કારણકે બહારની દુનિયાની ચકાચોંધ, વાહવાહી, પૈસો કમાવવાથી વધતો અહંકાર ક્યારેક આપણને ઘણાં અથવા ક્યારેક માતા-પિતાને તુછ્છતાથી જોતા કરી શકે.

પણ નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ, ત્યાગ, સમર્પણ અને એ પણ દ્રઢતાથી અને મક્કમ મનોબળ જાળવીને પણ વ્યક્તિત્વ વિકાસ થઇ શકે એ તો આત્માનુભવે જ સમજાયું.

ઘણીવાર વિચારું છું જેટલું ગાંધીજી વિશે શીખ્યા એનાથી અડધું પણ દરેક બાળકને કસ્તુરબા અને ગાંધીજીના કસ્તુરબા વિશેના ઉંચા વિચારો વિશે શીખવવું જોઇતું હતું.

મોહનદાસ ક્યારેય પૂતળીબાઇ અને કસ્તુરબા વગર ગાંધીબાપુ બની જ ના શક્યા હોત.

પૂતળીબાઇ અને કસ્તુરબાના ચરિત્રો આપણી પેઢી ભણી હોત તો કેટલું સારું થાત?

કાલીઘેલી

Filed under: બાળ-કલ્પ્નાસૃષ્ટિ,Jina — hirals @ 12:25 pm

ઘણી વાર જિનાએ પૂછ્યું હશે, મમ્મી તારે ભાઇ અને બહેન બંને કેમ છે?

દરેક વખતે કોઇ ઉડાઉ જવાબ આપું.

આ વખતે મેં એને જ વિચારવાનું કીધું ને એ જાતે જવાબ શોધી લાવીઃ

મારે માસી અને મામા બંને હોવા જોઇએને એટલે ભગવાને તને ભાઇ અને બહેન બેઉ દીધા ઃ)

મારાથી બોલાઇ જવાયું ‘અરે હા, ભગવાન સાચે જ દિર્ઘદ્રષ્ટા છે’.

પહેલીવાર બા-દાદા સાથે છે એટલે એને ક્યારેક શું વિચારો આવતા હશે? અથવા ક્યારેક એમનું ટોકવું, લડવું એને પસંદ નંઇ પડતું હોય કે કેમ?

એ સીધું જ પૂછી લે, તમે તમારા ઘરે ક્યારે જવાના? એને ઘણીવાર સમજાવ્યું કે આ એમનું પણ ઘર છે તોય એની વાત પર એ અટકેલી છે કે

પણ એમનાં ઇન્ડિયાના ઘેર ક્યારે જવાના?

(સારું છે કે એનાં બા-દાદા એની આવી બાલિશવાત માટે મને દોષારોપણ નથી કરતાં ઃ()

આખો દિવસ જિના બા-દાદા સાથે રમ્યા જ કરે છે એ લોકો થોડીવારે થાકી જાય પણ જિના એમનો પીછો નથી છોડતી.

એક દિવસ એનાં દાદી કંઇક બોલી રહ્યા હશે. દાદા કાનમાં હેડફોન ભરાવીને મોબાઇલમાં બીઝી હતા (વોટ્સએપ ગ્રસિત ઃ)

દાદીથી બોલાઇ જવાયુંઃ આખો વખત કાનમાં ભૂંગળા નાંખીને બેઠા હોય બસ!

મેં તરત ઇશારો કર્યો કે જિના રિપિટ કરશે. જો કે એ તો ચિત્રો દોરી રહેલી.

બીજા દિવસે મિલન ફોનમાં પૂછે કે દાદા શું કરે છે?

જિનાઃ ખબર નંઇ, કાનમાં ભૂંગળા ભરાવીને બેઠા હશે.

અમદાવાદથી ફોન હતોઃ તું દાદા સાથે શું રમે? તને બા-દાદા સાથે મજા મજા હેં ને!

જિનાએ ત્યાં બધાને કીધું કીધું, મારા દાદા તો આખો વખત કાનમાં ભૂંગળા નાંખીને બેઠા હોય બસ!

જેને કોઇ ના પહોંચે એને એનું પેટ પહોંચે.

જે વાત દાદી ના કરી શક્યા પણ જિનાની વાતથી દાદાના વોટ્સએપ ગ્રસિત મનમસ્તિકમાં ઝડપી સુધારો થયો ઃ)

Next Page »

Blog at WordPress.com.