Hiral's Blog

September 21, 2017

વિરાજ

વિરાજ દોઢ વરસનો થયો (૧૯ મહિના). સમયને તો જાણે પાંખો છે.

બહુ ધમાલિયો છે. એને વાંદરો એમ વારે વારે કહેવાઇ જાય છે.

જ્યાં ને ત્યાં ચઢી જાય. પડવાની કશી ફિકર નહિં.

જ્યારે ને ત્યારે માથે ઢીંમચું બાઝેલું રહેતું. હવે જરા પોતાને સાચવી શકે છે.

૧ વરસને ૨ મહિનાનો હશે ત્યારથી ઘરમાં કે બહાર કોઇ જગ્યા બાકી નહિં જ્યાં એ ચઢ્યો ને પડ્યો ના હોય.

ઉફ્ફ્ફ્ફ.

પણ હું ખોટી પડી. એક જગ્યા બાકી હતી. બાથરુમની હિટીંગ રૉડ. એ ત્યાં ચઢ્યો ને અડધે અટકી પડ્યો તો

એં એં કરતો જોઇને જીવ અધ્ધર થઇ ગયેલો.

પણ એને નીચે ઉતાર્યો તો હસવા માંડ્યો જાણે કહેતો હોય જોયું કેવું પરાક્રમ કરી શકું છું? ને પાછો ચઢ્યો.

ભારે જીદ્દી. ધારેલું મૂકે જ નંઇ. ક્યારેક એની જિદ છોડાવતાં મારી આંખમાં પાણી આવી જાય.

જિનાનો ભારે ઘેલો.

એની વાદે કે આસપાસનું વાતાવરણ અને મારા પ્રયત્નો એને ચોપડીઓ બહુ ગમે છે.

વાઘ, સિંહ, કૂતરો વગેરે પાનાં ફેરવતા જોતો જાય ને એમનાં અવાજ કરતો જાય.

એને બધાં જ રમકડાં ગમે છે.

રમકડાં ઘણું ખરું તોડીને જ રમે. હોય એટલું જોર કરીને બધું પછાડે, મરોડે.

ઢીંગલીને તેડી તેડીને ક્યારેક ફરે. (જિનાએ આવું ક્યારેય નહોતું કર્યું)

વિરાજને બધાં ટેડી પણ બહુ ગમે છે.

એને જોતા રહેવાની જાણે મજા જ મજા.

Advertisements

April 16, 2017

કાલોઘેલો-૨

વિરાજ વિશે તો શું લખું? મારી આંખનો તારો, સૂરજ અને ચાંદો બધું જ આજકાલ એ જ છે.

એ અતિશય ચપળ છે. એનાં દાંત આવવાનો તબક્કો ઘણો ઝડપી અને પીડાદાયક રહ્યો.

છેલ્લા મહિનામાં બંનેને વારાફરથી ઓરી-અછબડા અને પછી જિનાની શાળામાંથી કે ક્યાંથી પણ ઘરમાં બધાનાં માથામાં જુ-લીખનો પ્રોગ્રામ જોરદાર ચાલ્યો.

હવે જરાક રાહત જણાય છે.

ખોળામાં સૂતેલા વિરાજનાં માથામાં જૂ ફરતી જોઇને એક આંચકો લાગ્યો ને પછી જિનાના માથામાંથી જૂ નો નિકાલ કરતાં મહિનો વીતી ગયો.

ડાયપર પહેરાવવાનું હોય કે કપડાં વિરાજને બરાબર બાંધી રાખવો પડે.

એનાં દાદા-દાદી બેઉ મળીને પણ આ કપરું કામ થાકીને મને જ થમાવી દે.

કાલે પહેલી વાર મમ્મીએ એનું પોટી વાળું ડાયપર બદલવાનું કામ હાથમાં લીધું ને ઘણી કોમેડી વિરાજે કરી.

—-

વિરાજને આંખો બતાવીએ કે ડારતાં હોઇએ તો એ સામો થાય. જરાય ડરતો નથી એટલે મને અત્યારથી જ વધુ માનસિક તૈયારી કરવી પડે છે.

—-

મોબાઇલ અને ફોન (લેન્ડલાઇન) એને અનહદ પસંદ છે. એની હાજરીમાં ઘરમાં કોઇ વ્યકિતના હાથમાં મોબાઇલ શક્ય જ નથી.

એનાંથી ડરીને અગત્યની વાત દરેક જણ બીજા રુમમાં અથવા ઘરની બહાર જઇને કરે.

સૂઇ ગયો હોય ત્યારે પણ જરાક પણ અવાજથી એ અતિશય સંવેદનશીલ છે એટલે ત્યારે પણ કોઇ ફોન પર વાત નથી કરી શકતું.

એનાં દાદા તે સમયે કાનમાં હેડફોન ભરાવીને એમનાં વોટ્સએપ વિડીયો જોઇ લે (જિના ત્યારે સ્કૂલે હોય).

—-

કી-બોર્ડ અને માઉસ જોઇને એ અતિશય ઘેલો થઇ જાય છે. ગઇકાલે સુપરસ્ટોરમાં એણે બહુ લેફ્ટ-રાઇટ પરેડ કરાવી. ઉફ્ફ્ફ.

—-

લપસણી તો જબરી પસંદ છે. જે લપસણી જિના બે-અઢી વરસે ખાતી તે લપસણી એ અત્યારથી ચૌદ મહિનાનો છે ને ખાય છે.

હજુ એને ચાલતાં નથી આવડતું એ જુદી વાત છે પણ ક્યાંય પણ પળવારમાં ચઢી જાય (વાંદરો) એ બહુ મજાની વાત છે.

—-

પિયાનો કી-બોર્ડ અને તબલાં વગાડવાનો ગજબનો શોખ છે.

મોબાઇલની રીંગટોન હોય કે ટીવીમાં એડ જેવું કાંઇ પણ મ્યુઝિક વાગે એ જબરું ડોલવા લાગે છે. એને સંગીત અતિશય પ્રિય છે.

મૌલિકભાઇએ એનાં એક વિડીયો માટે ‘ચાઇલ્ડ પ્રોડીગી’ શબ્દપ્રયોગ કર્યો છે.

પણ એનાં આ શોખને લીધે જિના ઘણી ચિઢાય છે કારણકે વિરાજની હાજરીમાં એ પિયાનો કી-બોર્ડ અડી પણ નથી શકતી.

જિના જે કરતી હોય એ જ એને કરવું હોય છે એ વાત ક્યારેક અતિશય ચેલેંજીગ સાબિત થાય છે.

February 22, 2017

કાલીઘેલી

આમ તો દર શુક્રવારની સાંજની હું અને જિના રાહ જોઇએ. બાલગોકુલમ એને અને મને બહુ ગમે. કદાચ વિરાજને પણ.

દોઢ કલાકમાં પ્રથમ કેટલીક કસરતો, પછી ૧૦ સૂર્યનમસ્કાર અને પછી બાળકોને ૧ કલાક રમવાનું. ને છેલ્લે મુખ્ય વાતો અને સમૂહમાં મંત્રોચ્ચાર.

અમે મહિલામંડળમાં ૧૦ મિનિટ ગપસપ કરીને રમત-ગમત શરુ કરીએ. બધું ભૂલીને બાળક બનીને રમીએ.
આનંદ આનંદ.

ગયા શુક્રવારે પણ અમે શુક્રવારની સાંજની કાગડોળે રાહ જોઇ. જિના વહેલી સવારથી એરપોર્ટ પર જવાની જિદ લઇને બેઠેલી.

એને બા-દાદા સિવાય કશું આખો દિવસ સૂઝ્યું જ નંઇ.

મિલન હમણાં જ ગાડી શીખ્યો (હવે હું શીખીશ ઃ))

એટલે એને રસ્તો નહિં જડે એવી બીક અને એ જિનાને એકલી લઇ જવા તૈયાર નંઇ. જિનાના સવાલોથી મિલન બહુ બીવે એમ કે’વાય?

પણ જે જિના એને હઠીલી લાગતી એ મને અત્યંત પ્રેમાળ લાગેલી.

અને ઇચ્છાશક્તિ કેવી ગજબ. પપ્પા હું તો આવવાની તે આવવાની.

તમે ગુસ્સો ના કરો. છેલ્લે કડક અવાજે જિનાએ કીધું અને લાખ મિલનની ના છતાં એ મક્કમ બાળાને સાથ આપવા હું ય છેલ્લી ઘડીએ

વિરાજને લઇને બેસી ગઇ. આમ તો મને બહુ જ કફ અને મારા લીધે વિરાજ પણ ઠીક નહોતો. પણ હરખ તો મને ય ઘણો હતો.

હાર-દોરા બનાવેલા. ગીફ્ટ પેક કરેલી. પહેલી વાર વિદેશની ધરતી પર માતા-પિતા એમનાં સંતાનના અરે એમનાં ઘેર આવી રહ્યાં છે તો

કેવા હરખઘેલાં હશે. એ રળિયામણી ઘડી આનંદ આપનારી હશે જ. આવતી વખતે ટેક્ષી ભાડે કરવાનું નક્કી કરીને અમે એર્પોર્ટ પર ગયાં.

જિના તો બસ ઘેલી ઘેલી. બહુ જ થાકેલી હતી. ઘરે આવીને વિરાજ અને રસોડું આટોપવામાં સમય આપ્યો ને જિના ક્યાં?

એને સુવડાવવાની છે બોલી રહી હતી

ને જાણ થઇ કે એ તો જાતે જ બા-દાદાની વચ્ચે જઇને સૂઇ ગઇ.

રોજ મમ્મી સૂવડાવવા સમયે જોઇએ જ ને જોઇએ જ. એની જગ્યાએ કાલે એક અઠવાડિયું થશે. જિના તો મને ભૂલી જ ગઇ.

હવે તો મને ધમકાવે છે. એનાં દોસ્ત દાદા-દાદી એની પડખે છે.

કેમનું કરીશ? એ જશે ત્યારે? અત્યારથી વિચાર આવે છે.

 

૧) બા સાથે સૂતાં સૂતાં વાર્તાલાપ ચાલુ હતો.

બાઃ આ પડદા કોણ લાવ્યું?

જિનાઃ મમ્મી ને પપ્પા ને હું પણ ગયેલી સાથે ને વિરાજ પણ (મનમાં યાદ કરતાં કરતાં એ ટહુકી)

એટલે કે અમે આખું ઘર ગયેલું પડદા લેવા. (એણે ચોખવટ કરી)

મારો મતલબ છે કે ઘરનાં બધા સભ્યો ગયેલાં,

ઘર તો પડદા લેવા ના જઇ શકે ને! પણ ગુજરાતીમાં એમ બોલાય કે આખું ઘર ગયેલું ઃ) (વધુ ચોખવટ સાથે ખડખડાટ હાસ્ય એનું અને બધાનું)

 

૨) જિનાઃ એક ફની વાત કહું?

અમારા ટીચર દૂધના કપને ‘મગ’ કે છે. એમને ખબર જ નથી કે મગ તો ગ્રીન કલરના દાણાં હોય ને?

 

૩) પપ્પાઃ તને સહુથી વધુ શું ગમે?

જિનાઃ લર્ન કરવું. મને તો આખો વખત બધું નવું નવું લર્ન કરવું બહુ જ ગમે.

બાળકોની આ ધગશ ક્યાં અને ક્યારે ખોવાઇ જાય છે? કેમ આપણે એની માવજત નથી કરી શકતાં?

 

૪) મમ્મીઃ બેટા, પપ્પાને કે ને તને વાંચવામાં મદદ કરશે.

જિનાઃ પણ પપ્પાને વાંચતા આવડે છે? અને એ પણ ઇંગલીશ છે.

તમને આવડશે વાંચતા? ફાવશે મારી સ્કૂલની બુક? ઇટ્સ નોટ ધેટ ઇઝી પપ્પા! આઇ મસ્ટ ટેલ યુ! જે હાવભાવ હતાં ચહેરા પર ઃ)

આપણે બધાંય આવાં જ હોઇશું ને? હોઇશું શું? હજુય આપણાં પેરેન્ટસ વિશે આપણને ઘણીવાર એવું જ છે કે એમને ફાવશે? એમને કશી ખબર ના પડે!

કેમ એવું?

January 22, 2017

એક મિનિટ માટે પણ જેને નજરથી દૂર ના કરાય એનું નામ: બાળ-વિરાજ

૧૧ મહિનાનો વિરાજ.

  • એક જ મિનિટ નજરચૂક અને ઘણીવાર પલંગ પરથી પટકાયો છે.
  • દાદરા ચઢવામાં પણ એમ જ આંચકો આપેલો.
  • ૯.૫ મહિનાનો હતો ને સોફા પર મિલને પોતાની પાસે બેસાડેલો. મિલને વિચાર્યું વિરાજ ઉંધો ફરીને બારી સામે જુવે છે ને વિરાજ સોફા પર ચઢી ગયો.
  • ગઇકાલે મિલને એને સૂવાડવા સમયે બારીમાં ચશ્મા રાખેલાં. એણે જોયેલાં. પણ ભરઉંઘમાં મિલન પાસેથી છટકી શકાયેલું નંઇ. થોડીવારે ઉઠ્યો, એનો અવાજ સાંભળીને એની પાસે ગઇ. સફાળો જાગ્યો ને બારી સામે એણે જોયું, હું કંઇ વિચારું એ પહેલાં એણે ઉઠીને ચશ્મા લીધા. મેં મિલનને મોટા અવાજે કીધું ને એ ચમક્યો ને અડધો ઉંઘમાં પથારીમાં ગબડ્યો ને ચશ્માની દાંડી તૂટી ગઇ.
  • બે દિવસ પહેલાં સોફાની બાજુમાં એક નાની ખુરશીમાં એને હાથમાં જામફળનો કટકો આપીને બેસાડેલો. એક મિનિટ માટે રસોડામાં ગઇ ને આવીને જોયું તો એ ખુરશી પર ઊભો થઇને ખુરશીના હાથા પર પગ ટેકવીને સોફા પર ચઢી ગયેલો.
  • એક દિવસ રમવાનાં બોક્સના ટેકે સોફા પર ચઢીને છેક બારી પાસે ચઢીને બેઠેલો. (વાંદરો જ કે’વાઇ જાય)
  • એક મિનિટ માટે નજર હટેલી કે બેઉ ભાઇ-બહેન રમે છે. ને આવીને જોયું તો ક્યાંય જડે નંઇ. ધબકારા ચૂકી જવાશે એવી ફિલીંગ થઇ કારણકે વિરાજ કંઇક ને કંઇક મોંમા નાંખી દે. શાંતિથી બાથરુમમાં કમોડમાં ઉંચે થઇને પાણી હલાવવાની કોશિશમાં લાગેલો.
  • એક મિનિટ નજરચૂક થાય ને એ કંઇક ને કંઇક કોઇ ખૂણામાંથી ગોતીને મોંમા નાંખી દે. ઘણીવાર જીવ અધ્ધર થઇ ગયો છે ને હજુય એ જ હાલ છે.
  • વિરાજની ઉંઘ બહુ જ કાચી છે. બાજુના ઘરમાં પણ વેક્યુમ ક્લીનર ચાલે તો ઉઠી જાય.
  • આમેય પાવર નેપ જ લે છે.
  • મને રુમથી બહાર ગયેલી ઉંઘમાં પણ સૂઘી જાય છે. એ સૂઇ જાયે ત્યારે ઘણુંખરું એ જ રુમમાં રહીને પુસ્તક વાંચું છું કે ધ્યાન કરું છું.
  • કમ્પ્યુટર વગેરે એની હાજરીમાં જાણે અશક્ય છે. એનો કેબલ પ્રેમ તરત બધું કામ ઠપ્પ કરી દે.
  • આકાર, રંગ, કદ વગેરેની સમજ જાણે બરાબર છે. ગઇકાલે જિનાને કાકડીનો એક મોટો ટુકડો દીધો. વિરાજને બીજા ટુકડામાંથી ચાર પતલી ચીરી કરીને પ્લેટમાં દીધી. પણ એને જિનાના હાથમાં હતું તેવું જ જોઇતું હતું. જ્યારે બીજો એક સરખો કાકડીનો ટુકડો દીધો ત્યારે જિનાની બાજુમાં બેસીને જાતે જ ખાધો.
  • મહિનાથી ઝટપટ દાદરા ચઢે છે અને બે દિવસથી જાતે સાચવીને ઉતરે પણ છે.
  • પલંગ પરથી અનેક વાર પટકાઇને ત્રણ દિવસથી જાતે સાચવીને ઉતરતાં શીખી ગયો છે.
  • એ વખતની એની પ્રસન્ન મુખમુદ્રા આંખોમાં જડાઇ ગઇ.
  • જાતે જ ખાવું બહુ જ ગમે છે. એ વાતે બહુ મોટું સુખ છે. ત્રણ મહિના બહુ કામ રહ્યું સફાઇનું. પણ હવે એ વાતે ઘણો આરામ છે. જો કે પ્રવાહી વસ્તુ માટેની ચેલેન્જ તો બાકી જ છે.

December 12, 2016

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

દડબડ દડબડ ભાખોળિયા ભરે,

તું ઊભો થવા જાય,

ધડામ દઇને પડી જાય ને

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

દડબડ દડબડ ભાખોળિયા ભરે,

તને દાંતમાં ખણ થાય,

પીડા એવી કે જે મલે તે મોંમા

પછી મમ્મીને ચિંતા થાય.

 

દડબડ દડબડ ભાખોળિયા ભરે,

તને કૂદવાનું મન થાય,

કૂદતા હજુ ફાવે નંઇ ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

દડબડ દડબડ ભાખોળિયા ભરે,

તને રમવાનું મન થાય,

એકલા રમવું ગમે નહિં ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

દડબડ દડબડ ભાખોળિયા ભરે,

તને ભૂખ લાગી જાય.

બોલતાં હજુ આવડે નહિં ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

હાલરડાં સાંભળી સૂતો કેવો સોહાય,

ઉંઘમાં સૂ સૂ ્છી છી,

તારી ઉંઘ ઉડી જાય ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

જરાક મમ્મી આઘી થાય ને

તને માની ગેરહાજરી વર્તાય,

બોલાવતાં હજુ આવડે નહિં ને

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

બહાર ફરવું ગમે તને ને

ઝટપટ તૈયાર થાય,

જેકેટની ગરમી ગમે નહિં ને

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

રસોઇ કરીએ જ્યારે,

તારો વાસણપ્રેમ ઉભરાય,

કુકરની સીટી વાગે જ્યાં,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

માલીશ બહુ ગમે તને,

તું ખિલખિલ ખિલખિલ થાય,

બાથસીટનું બંધન ગમે નહિં ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

દીદી દીદી જોઇને એને,

તું ઘેલો ઘેલો થાય,

દીદી જો એની મસ્તીમાં રમે તો

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

ઓફિસેથી આવે પપ્પા

તું ફેરફુદડી ખાય,

ચક્કર જેવું લાગે ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

ઓફિસેથી આવે પપ્પા

તું ઘોડો ઘોડો થાય.

હાલક ડોલક તું નાનું બાળ,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

ફોન આવે મમ્મીનો જો

એ વાત કરવા જાય.

તને પણ વાત કરવી હોય ને

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

સંતાકુકડીની ગમે બહુ

મમ્મીને ગોતવા જાય,

જો તરત તને દેખાઉં નહિં ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

સૌની સાથે ભળે ખરો

તું ખિલખિલ ખિલખિલ થાય

મમ્મી જેવું વ્હાલ જડે નંઇ ને,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

કમ્પ્યુટર પર કામ કરું

તું ટેબલ નીચે ભરાઇ જાય,

પગ પકડે મારા,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

ચોપડી લઇને બેસું વાંચવા

તને ચિત્રો ગમતાં જાય ને

શું લખ્યું છે એ સમજવા,

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

 

કપડાં સૂકવે પપ્પા તારા

તને કેડમાં લઇ ગાય,

તને સૂકવવા આપે નહિં ને

તને મમ્મી મમ્મી થાય.

September 29, 2016

વિરાજ

બીજા માસથી સતત પગની કીક ચાલુ જ હોય. તરત હસે. આંગળા મોંમા નાંખે. પણ મેં અંગૂઠાની ટેવ પડવા ના દીધી.

ટીથર વગેરેથી, ક્યારેક ગાજર વગેરે પકડાવીને એની દાંતની ખૂજલી માટે શક્ય પ્રયત્ન ચાલુ.

૨૦-૦૫-૨૦૧૬ બહુ જ અળાઇઓ થયેલી. પણ ઓટ ક્રીમ તરત સદી ગયું.

ત્રીજા માસથી સતત હાથ અને પગની કીક ચાલુ જ હોય. ભાગ્યે જ કોઇ સ્થિર ફોટો શક્ય બને.

આથી ટબમાં અઠવાડિયે એક-બે વખત સ્વીમીંગ ચાલુ કર્યું. બહુ જ બહુ જ મજા પડે. તરત જાણે તરવા માંડે.

ચોથા મહિનાથી આંગળીઓ હલાવે અને ધ્યાનથી જોવે. વ્યવસ્થિત પકડે.

પાંચમાં મહિનાથી ઘૂંટણિયે થવાનો પ્રયત્ન, ખસવાનો પ્રયત્ન. અત્યાર સુધીમાં ૩ વખત પડી ગયો.

ભારતભ્રમણ કર્યું. ખાસ કશી તકલીફ થઇ નથી. હસમુખો છે. ખડખડાટ હસે છે.

૨૧-૦૮-૨૦૧૬, દાળના પાણીથી ઉપરના ખાવાની શરુઆત.

૨૫-૦૮-૨૦૬ઃ ઘૂંટણિયે અને પેટે ઘસાઇને ખસીને નજીકની વસ્તુ પકડવામાં ઘણી સફળતા.

૧૨-૦૯-૨૦૧૬  કુશન, બેસવાની ગાદી ઘણું ઓળંગીને જે તે ધારેલી વસ્તુ પકડી લે. (જિનાની શાળાનો પ્રથમ દિવસ)

૧૮-૦૯-૨૦૧૬, નીચેના બે દાંત.

જિનાની શાળાના સમયે બરાબર ખીલે. કપડાં બદલાવીએ એટલે જાણે સમજી જાય કે ખુલ્લી હવામાં આંટો મારવા મળશે.

૨૫-૦૯-૨૦૧૬, સાતમા મહિનાથી ઘૂંટણ પર ઉભા થવાનો સતત પ્રયત્ન. (ત્રણ વખત આમ કરવા જતાં પડી ગયો)

જરાક હાથ પકડીએ તો જાતે ઉભો થઇ જાય. ઉપરના બે દાંત જરાક દેખાય છે.

વોકર, બાઉન્સર કશું ગમતું નથી. સતત અહિં – તહિં ફરવું છે ને ઉભા થવાની ઉતાવળ છે.

બોલવાનો સતત પ્રયત્ન. ‘દા દા, દા દા, આ, પા, દા,બા’ બોલે છે. જોરથી ચીસ પાડે છે.

૨૯-૯-૨૦૧૬. પ્રથમ વાર ઉભા થઇને (મારા હાથના ટેકે), સતત તાળીઓની ગૂંજ પાડતા શીખી ગયો.

છઠ્ઠા મહિના સુધી બરાબર સૂતો. હવે માંડ અડધો-પોણો કલાક ઉંઘ લે અને પાછો ત્રણ-ચર કલાક રમે.

રાતે પણ બે વાર રમે. લગભગ બધો સ્વાદ ગમે છે પણ જરાક અધીરીઓ જણાય છે.

ઉંઘમાં જરાક પણ અવાજથી સંવેદનશીલ. મારાથી કમ્પ્યુટર પર કામ થઇ શકતું નથી પણ મજા છે.

હજુ જાતે બેસતા આવડતું નથી.

Create a free website or blog at WordPress.com.