Hiral's Blog

May 3, 2010

વેદના-સંવેદના – નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ અને પ્રેમની અભિવ્યક્તિ

Filed under: Education,Spiritual,Thought — hirals @ 8:25 am

Love, Care and Support are positive emotions we love to share with all living being as a good human being. But we are common people, when we give such love, care and support to someone; we expect that too from others (especially from our nears and dears).  Whenever this expectations happens to me, I feel uneasy, feel disturb although I know those are natural emotions, but try hard to not to expect. But since I have read one story it touched my heart. So pure and lovely incident that heals my inner enemies.

have read this from Gujarat Samachar.(Vedna-Samvedna by Dr. Mrugesh Vishnav.)

Here, I am posting it for my personal collection; as well  I want to spread lovely message from this story.

This story has message about, what is an unselfish love, and to love someone is not only sufficient but you need to learn that art to express your love, respect, and care to other person.

”ક્યાં સુધી તમે સવારના પહોરમાં આમ છાપાંમાં માથું નાખીને બેઠા રહેશો ?…તમારી આ ઘર પ્રત્યે અને અમારા પ્રત્યે કોઈ જવાબદારી છે જ નહીં કે શું ?”- માલિનીબેન તાડયુક્યાં.
”તે મારે શું તમને ગળે બાંધીને ચાલવાનું ? મને મારા માટે પણ કોઈ સ્પેસ જોઈએ કે નહીં ?” કેતવભાઈ ગુસ્સામાં બબડયા.

”સવારના દસ વાગ્યા.. તમારી લાડલી બેટી ચાર્મીને સ્કૂલે જવાનો સમય થયો… આજે પણ એ કંઈ ખાવાની ના પાડે છે…એને સમજાવો કે પછી ધમકાવો…આમ ખાધા વગર કેવી રીતે ચાલશે ?….છાપું મૂકો અને ઉભા થાવ….”

”હા…ભઈ…હા…હવે કકળાટ બંધ કર…”
કેતવભાઈ ઊભા થયા….છાપાનો ઘા કરીને તેઓ એકની એક લાડલી દિકરી પાસે ગયા. ચાર્મી ગભરાયેલી હતી. તેની આંખમાંથી દડદડ આંસું પડતાં હતાં. તેની સામે ડાઇનીંગ ટેબલ પર રોટલી, દાળ, ભાત, શાક ભરેલી ડીશ પડી હતી.

ચાર્મી ઘણી ડાહી અને હોંશિયાર છોકરી હતી. છેલ્લા કેટલાક દિવસથી તે ઉદાસ રહેતી હતી. અને કંઈ ખાતી પીતી ન હતી. તેની મમ્મી અને દાદી તેને સમજાવી, ફોસલાવી તથા ધમકાવીને થાક્યા હતા.
કેતવભાઈ ગળું ખોખારીને પુત્રીને પ્રેમપૂર્વક સમજાવતા બોલ્યા, ”ચાર્મી બેટા…મારો દિકરો બહુ ડાહ્યો છે…બેટા…પપ્પાનું માન રાખવા ખાતર પણ તારી થાળીમાં પડેલું બધું ખાઈ જા….બેટા અન્ન દેવતા કહેવાય….એનું અપમાન ન કરાય એવું તને દાદાજી કહેતા તે યાદ છે ને ?…” મારૃં ડાહ્યું ડમરૃં બચ્ચું….”
ચાર્મી થોડી કૂણી પડી… તેને રૃમાલથી તેના મોઢા પરનાં આંસુ લૂછી નાંખ્યાં. જરા સ્વસ્થ થઈને બોલી ”પપ્પા….આ થાળીમાં પડયું છે એટલું જ શા માટે ? બીજી વધુ ગરમ ગરમ રોટલી પણ હું ખાઈશ….પણ એક શરતે…હું તમારૃં કહ્યું માની પછી તમે મારૃં માન રાખવા હું જે કહું તે મને આપશો ?”

”ચોક્કસ બેટા….” ચાર્મીનો નાજુક હાથ દબાવી કેતવભાઈ બોલ્યા….”પણ તું એવું ન માંગતી જે લાવી આપવાનું મારૃં ગજુ ન હોય…જો બેટા આ વર્ષે ુહં ટી.વી.એસ. સ્કુટી કે કોમ્પ્યુટર…કંઈ જ લઈ શકું એટલું મારૃં બજેટ નથી…”
”ના…પપ્પા…ના…મારે તમને કોઈ ખર્ચો કરાવવો નથી…હું એવું માંગીશ કે જે આપવામાં તમને એક પૈસાનો ખર્ચ નહીં થાય…પણ તમે મને પ્રોમીસ કરો કે તમે પછી ફરી નહીં જાવ…”
”પ્રોમીસ બેટા…જેન્ટલ ડેડસ પ્રોમીસ…”

ચાર્મીએ ધીરે ધીરે આખી થાળી ખાઈ નાંખી. વધારાની બે રોટલી તથા દાળભાત પણ માંગ્યા. કેતવભાઈ મનમાંને મનમાં પત્ની તથા મા પર ગુસ્સો કરતાં બબડયા….માના છોકરાંને ડરાવી ધમકાવીને નહીં પણ પ્રેમથી સમજાવાય એટલી પણ આ બન્નેનેય ગતાગમ નથી ?

બધું ખાઈ લીધા પછી ચાર્મી ઉભી થઈ અને આશાં ભરી લાગણીઓ સાથે કેતવભાઈ પાસે આવી બોલી, ”પપ્પા…”
”મેં….તમારૃં માન રાખ્યું…હવે તમારો વારો છે..તમને તમારૃં પ્રોમીસ યાદ છે ને ?..”
”હા…બોલ બેટા બોલ…તારા પપ્પા તારા માટે માથું વાઢીને પણ આપી દેશે…”
”પપ્પા….આ રવિવારે હું મારા માથે ટકો કરાવવા માંગું છું…”

”તને કંઈ ભાન છે તું શું માંગે છે ?…એક છોકરી થઈને તારે માથે ટકો કરાવવો છે ?…તારી બુદ્ધિ બેર મારી ગઈ છે કે શું ?…” માલિનીબેન તાડયુંક્યાં……
”શિવ…શિવ…શિવ…દાદીમાં…માળા ફેરવતાં બોલ્યાં….આપણી સાત પેઢીમાં ક્યારેય કોઈ સ્ત્રીએ માથું બોડું કરાવ્યું નથી. આ છોકરીની બુદ્ધિ વધારે પડતું ટી.વી. જોવાને કારણે ભ્રષ્ટ થઈ ગઈ છે…”

”ચાર્મી બેટા…કંઈ બીજું માંગને…અમને તારૃં બોડું માથું જોઈને બહુ પીડા થશે….બેટા…તું સ્કુટી માંગ..કોમ્પ્યુટર માંગ….લોનની વ્યવસ્થા થઈ જશે….”- કેતવભાઈ પુત્રીને સમજાવતા બોલ્યા.
”પપ્પા…હવે તમે ફરી નહીં શકો….મેં તમારી પાસેથી પ્રોમીસ લીધું છે….”
”બેટા….અમારી લાગણીને સમજવાની કોશિષ કર..તું અમારી લાડકી દીકરી છે….”

”પપ્પા….તમને ખબર છે ને કે મને ખાવાનો કોઈ મૂડ ન હતો. આટલું બધું ખાવું મારા માટે કેટલું મુશ્કેલ હતું એ તમને ખબર છે ને ? એક એક કોળીયો મેં મારા ગળે કેવી રીતે ઉતાર્યો છે તે મારૃં મન જાણે છે…છતાં પણ તમારે ખાતર મેં એક એક કોળીયો ગળે ઉતાર્યો…અને તમે મને પ્રોમીસ આપ્યું હતું કે હું જે માંગીશ એ તમે આપશો. તમને યાદ છે તમે મને રાજા હરીશચન્દ્રની વાર્તા કહી અને જણાવ્યું હતું કે ગમે તે ભોગે પણ આપણે જે વચન આપ્યું હોય તેનું પાલન કરવું પડે….” પ્રાણ જાય પણ વચન ન જાય” એ સૂત્ર તમે જ મને સમજાવો છો. અને હવે તમે તમારૃં આપેલું વચન પાળવામાં પાછી પાની કરો છો ?

કેતવભાઈને ચાર્મીની વાતો સ્પર્શી ગઈ. તેમને જાહેર કર્યું…”દિકરી તારી વાત સાવ સાચી છે. હું મારૃં આપેલું વચન પાળીશ…”
”તમે બુધ્ધિનું દેવાળું ફૂક્યું છે કે શું ?”- માલિનીબેન તાડુક્યાં…
”તારૃં ફરી ગયું છે કે શું ?”- દાદીમા બરાડયાં.

”ના…મેં બુધ્ધિનું દેવાળું પણ નથી ફૂક્યું કે મારૃં ફરી પણ નથી ગયું…પણ એ વાત આપણે સમજી લેવી જોઈએ કે જો આપણે આપણું વચન નહીં પાળીએ તો એ પણ એવું જ કરશે….આપણા શબ્દોની કિંમત આપણે જ નક્કી કરવી પડશે….ચાર્મી….બેટા તારી ઇચ્છા પૂરી કરવા હું બંધાયેલો છું.”
અને ચાર્મીએ માથે મુંડન કરાવ્યું. ચાર્મીનો ગોળમટોળ ચહેરો અને મોટી મોટી આંખો મુંડન પછી વધારે ચમકતા હતા.

રોજના ક્રમ મુજબ સોમવારે સવારે કેતવભાઈ ચાર્મીને મૂકવા સ્કુલે ગયા. મુંડન કરાવેલી ચાર્મી ઉત્સાહ અને ગૌરવભેર કલાસરૃમ તરફ જઈ રહી હતી. સ્કુલમાં તેના મિત્રો સ્તબ્ધ બની તેને નિહાળી રહ્યા હતા. પપ્પાને બાય..બાય કરતાં તેનો આનંદ સમાતો નહતો..

ચાર્મીના આ વર્તનને સમજવાની કોશિષ કરે તે પહેલાં જ એક કારમાંથી એક છોકરો ઉતર્યો અને એને બૂમ પાડી…”ચાર્મી…ઉભી રહે…હું આવું છું…આપણે સાથે જ કલાસમાં જઈએ….”
એ છોકરાનું માથું પણ બોડું હતું !!.. કેતવભાઈને થયું…કે કદાચ…આના વાદે….જ ચાર્મી એ મુંડન કરાવ્યું છે ?!….આપણા દેશમાં નવી પેઢી સાથે આ નવી પશ્ચિમી સંસ્કૃતિ ફૂલીફાલી રહી છે….!!

”સર…તમારી પુત્રી ચાર્મી ખરેખર મહાન છે.” કેતવભાઈના વિચારોની શૃંખલ તોડતાં એક મહિલા બોલ્યાં. એ મહિલા પેલી કારમાંથી જ ઉતરીને આવી હતી. તેને પોતાનો કોઈ પણ પ્રકારનો પરિચય આપ્યા વગર કેતવભાઈ સાથે વાતચીત આગળ વધારતાં કહ્યું, ”તમારી પુત્રી સાથે જે છોકરો ચાલી રહ્યો છે તે મારો પુત્ર નન્દીશ છે….તેને લ્યુકેમિયા-બ્લડ કેન્સર થયું છે….” એ મહિલાની આંખમાંથી આંસુ સરી પડયા…તેમનો અવાજ ગળગળો થઈ ગયો…થોડુંક અટકીને સ્વસ્થ થતાં એ મહિલા બોલ્યાં….

”નન્દીશ છેલ્લા એક મહીનાથી શાળાએ જવાનો ઈન્કાર કરે છે….અમે એને બહુ સમજાવ્યો….કાઉન્સેલીંગ પણ કરાવ્યું…પરંતુ એને શાળાએ જવાની ઘસીને ના પાડી દીધી….કારણ નન્દીશને એવો ડર લાગતો હતો કે શાળાના મિત્રો જાણે અજાણ્યે….પણ તેના માથાના ટકામૂંડાની મશ્કરી કરશે…તેને ચીડવશે…” એ મહિલાએ ફરી એક હિબકું ભર્યું….અને રડતાં રડતાં બોલ્યાં…

”લ્યુકેમિયાની એન્ટી કેન્સર દવાઓ ખાવાથી નન્દીશના બધા માથાના વાળ સફાચટ થઈ ગયા હતા…તેને શાળાએ જતાં ભારે શરમ આવતી હતી…તે ભણવા તૈયાર ન હતો….ગયા અઠવાડીયે ચાર્મી અમારા ઘેર નન્દીશને મળવા આવી. તેને નન્દીશને ખાત્રી પૂર્વક કહ્યું કે તેની કોઈ મશ્કરી જ ન કરી શકે એવું કંઈક તે કરશે….અને તેને નન્દીશ પાસેથી પ્રોમીસ લીધું કે તે સોમવારથી સ્કુલે આવશે….”

”પણ મને કલ્પના શુદ્ધાં ન હતી કે નન્દીશ ખાતર તે પોતાનાં સુંદર વાળોનો ભોગ આપી દેશે…તમે બહુ જ નસીબદાર છો…કારણ તમે આવું ઉમદા હૃદય અને આત્મા ધરાવનાર દિકરીના બાપ છો…”
કેતવભાઈ ચાર્મી અને નન્દીશને જતા જોઈ રહ્યા….તેમની આંખો ભીની થઈ…તેઓ મનમાં બબડયા…
ચાર્મી…તું ખરેખર એક ફરિશ્તા સમાન છે…નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ શું છે એ સત્ય તે મને આજે સમજાવ્યું છે…”
હા…માત્ર નિસ્વાર્થ પ્રેમ હોય એ પૂરતું નથી. પ્રેમી પાસે પ્રેમની અભિવ્યક્તિ પણ હોવી જોઈએ. સુખ અને દુઃખમાં સહભાગી થવાની આગવી કળા હોવી જોઈએ. જીવંત પ્રેમીઓ એક એક સાથે અભિવ્યક્તિનો વ્યવહાર કરી આપત્તિનું ઉત્સવમાં રૃપાંતર કરી શકે છે.

આ જગતમાં એ લોકો સુખી નથી જેઓ પોતાની રીતે જીવી જાણે છે…પરંતુ એ લોકો સુખી છે જે પોતાની જીવવાની સમગ્ર રીતને…પોતાની સમગ્ર જાતને કે આખે આખા અસ્તિત્વને પોતે જેને પ્રેમ કરતા હોય તેને ખાતર ઘરમૂળથી બદલીને જીવે છે…
હા…અન્યના હૃદયને સ્પર્શી જાય અને એને પ્રેરણા લેવાનું મન થાય એવો પ્રેમ કરશો તો એક આખે આખી અદ્ભૂત જિંદગી તમારી સામે જ પડી છે…

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: